Home Słownik L List św. Pawła Apostoła do Galatów (Ga)
List św. Pawła Apostoła do Galatów (Ga) Drukuj Email
czwartek, 17 marca 2011 11:45

Starożytna Galacja, położona w Azji Mniejszej (dzisiejsza Turcja) w 25 r.prz.Chr. została prowincją rzymską. Paweł w czasie swych podróży misyjnych dwukrotnie przebywał w kraju Galatów, zakła­dając tam kilka mniejszych Kościołów, których nazwy nie są znane. Podobnie jak na innych tere­nach pogańskich, głosił Galatom Ewangelię, wolną od Prawa i obrzezania. Podczas później­szego pobytu w Efezie (52-55 r.) otrzymał z Gala­cji niepomyślne wiadomości: obcy misjonarze siali zamieszanie wśród nawróconych pogan, zmuszając ich do uznania i przestrzegania Prawa Mojżeszowego i propagując ponadto pogańskie ryty astralne. Wraz z szerzeniem błędnej nauki starali się podważyć autorytet apostolski Pawła, tłumacząc wiernym, że nie został on powołany przez Jezusa jak Piotr, Jan, Jakub i inni Aposto­łowie. Ten argument był najsilniejszy dla odstęp- ców od wiary w Galacji. Zajścia te wzburzyły Apostoła i dał temu wyraz w osobnym liście do Galatów (Ga), wysłanym prawdopodobnie pod koniec swej działalności misyjnej w Efezie (byłby to zatem r. 57).

List św. Pawła Apostoła do Galatów jest jednym z najostrzejszych listów polemicz­nych Apostoła Narodów. Przeprowadza w nim osąd swoich przeciwników, broniąc jednocześnie i uzasadniając głoszoną przez siebie naukę o wol­ności chrześcijańskiej i o zbawieniu, osiąganym nie przez uczynki Prawa, lecz przez wiarę w zba­wczą moc usprawiedliwienia dokonanego przez Chrystusa na krzyżu. Ta tematyka upodabnia Ga do Rz, gdzie zagadnienie to zostało jeszcze szcze­gółowiej rozpracowane.

W Ga można wyodrębnić trzy części: w pierw­szej, historycznej, Apostoł wykazuje, że jego ewangelia pochodzi bezpośrednio od Boga i Je­zusa Chrystusa, i że nie ma nic wspólnego z nauką jego wrogów. Niemniej Paweł od samego począt­ku swej działalności utrzymywał ścisłe kontakty z gminą jerozolimską i jej przewodniczącymi, a oni w całej rozciągłości aprobowali głoszoną przez niego naukę (1,11-2,14); w drugiej części, dog­matycznej , Apostoł przytacza cały szereg argu­mentów, potwierdzających jego dotychczasową naukę o istocie wolności chrześcijańskiej i bez­skuteczności Prawa Mojżeszowego w osiągnięciu usprawiedliwienia (2,15-5,12); w trzeciej wresz­cie części, parenetycznej, Apostoł upomina i za­chęca, aby adresaci nie nadużywali wysłużonej im przez Chrystusa wolności, lecz należycie ją pojmując, realizowali ją w chrześcijańskim po­stępowaniu (5,13-6,10). Punktem kulminacyj­nym listu jest nauka o usprawiedliwieniu. Apo­stoł posługuje się wprawdzie ówczesną nomen­klaturą prawniczą, niemniej nadaje tym termi­nom sens chrześcijański i dogmatyczny. Uspra­wiedliwienie — to uzyskanie zbawienia bez za­sług, dzięki zbawczemu działaniu Boga, przez śmierć krzyżową Jezusa Chrystusa. Wynika z tego, że usprawiedliwienie odnosi się do każdego człowieka i zostało już dokonane, powinno być jednak przyjęte w głębokiej wierze. W ten spo­sób Paweł obala judaistyczną tezę o usprawiedli­wieniu, zasadzającym się na rozliczeniu się przed Bogiem z uczynków w świetle Prawa. Apostoł tezę swą uzasadnia przez przypomnienie Gala­tom ich pierwszego i podstawowego doświadcze­nia chrześcijańskiego, a mianowicie, że otrzymali Ducha Świętego w sakramencie chrztu, jako na­stępstwo uwierzenia w Jezusa (3,1-5). Następnie przypomina im postać Abrahama z Rdz 15,6. Ponieważ w Abrahamie wszystkie narody zostały pobłogosławione (Rdz 12,3), zatem również i po­ganie jako „synowie" uczestniczą w jego błogo­sławieństwie. Nikt natomiast nie może być całko­wicie usprawiedliwiony przez Prawo, gdyż wg Pwt 27,26 przeklęty jest ten, kto nie spełnia wszy­stkiego, co jest w Prawie napisane. Od tego prze­kleństwa uwolnił nas Jezus, stawszy się dla nas „przeklętym" (wg Prawa przeklęty był bowiem każdy, kto zawisł na drzewie —- Pwt 21,23). W taki sposób dziedzictwo w Chrystusie stało się także udziałem pogan. Błogosławieństwo dane Abrahamowi spływa na potomków Abrahama, dziedzicem obietnic jest natomiast każdy, kto przez chrzest należy do Chrystusa (3,15-29). Nie należy zatem wiązać się z Prawem, lecz należy po­stępować w Duchu Bożym, który stoi u podstaw wolności chrześcijańskiej. Ona zabrania postę­pować wg pożądliwości ciała. Owocami należycie zrozumianej wolności są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, łaskawość, wierność, łagodność oraz opanowanie samego siebie (5,16- 23). Wierni winni pamiętać, że Chrystus umarłby daremnie (2,21), gdyby sprawiedliwość nie wyra­stała z wiary, lecz z przestrzegania Prawa, z któ­rego niewoli Chrystus nas wybawił (3,1-5,12). Ga prezentuje pierwszą próbę systematycznej inter­pretacji zbawczej śmierci Jezusa przez Apostoła Narodów.

 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

Najnowsze komentarze

Ankieta

Czy spowiedź jest potrzebna?